Od dawna oczekiwana nowelizacja warunków technicznych, jakim powinny
odpowiadać budynki i ich usytuowanie jest odsuwana przez kolejne
rządy. Projekt z czasów urzędowania poprzedniego ministra ds.
budownictwa Andrzeja Aumillera z 14 stycznia 2007 roku nie doczekał
się przekształcenia w akt prawny, gdyż ciągle obowiązuje niedoskonałe
rozporządzenie nowelizowane w roku 2002.
Na stronach Ministerstwa Budownictwa (już po przekształceniu w
Ministerstwo Infrastruktury) pojawił się 19 listopada 2007 kolejny
projekt zmian warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki
i ich usytuowanie. Zgodnie z informacjami w treści dokumentu projekt
został ponoć szeroko uzgodniony społecznie. W branży, jaką jest
akustyka w architekturze, proponowane zapisy są nader dyskusyjne w
świetle zapewnień nowego obozu rządzącego co do uporządkowania procesu
inwestycyjnego.
Niepokojące z punktu widzenia prawnego jest wprowadzanie w akcie
prawnym rangi rozporządzenia zapisów jawnie faworyzujących wybrane
grupy producentów wyrobów budowlanych. Wprowadzenie zapisów o
ograniczeniu masy przegrody międzymieszkaniowej do 300 kg/m2 poprzez
sugestię w akcie rangi rozporządzenia ma, naszym zdaniem, znamiona
działań o charakterze lobbingowym na rzecz grupy producentów wyrobów
budowlanych produkujących wyroby na tę przegrodę i o takiej masie
powierzchniowej.
Ograniczanie możliwości tworzenia na parterze budynków wielorodzinnych
pomieszczeń usługowych zaspakajających potrzeby ich mieszkańców jest
złą praktyką. Kto i według jakich kryteriów ma uznać, że w danym
przypadku jest uzasadnione stworzenia pralni, czy baru na poziomie
zerowym? Naszym zdaniem należy wprowadzić obowiązek eliminacji
uciążliwości dla użytkowników budynku w części mieszkalnej przez
prowadzenie działań zaradczych polegających na doborze odpowiedniej
technologii budowy budynku wielorodzinnego na podstawie przewidywanego
przeznaczenia pomieszczeń i realizowanych tam funkcji.
Nad wyraz niepokojąca jest sytuacja, kiedy prawem stają się
niefunkcjonujące (wycofane lub zastąpione) normy, do których należą
PN-EN ISO 140-9:1998 i PN-EN ISO 140-12:1999. Zgodnie z danymi z
katalogu Polskiego Komitetu Normalizacji zostały one zastąpione inną
normą - ISO 10848-2:2007: Akustyka - Pomiary izolacyjności akustycznej
w budynkach i izolacyjności akustycznej elementów budowlanych - Pomiar
laboratoryjny izolacyjności od dźwięków powietrznych, dla sufitu
podwieszanego z przestrzenią nad sufitem, mierzonej pomiędzy dwoma
sąsiednimi pomieszczeniami.
Za wysoce niepokojące należy uznać, że w projekcie nowelizacji w
dziale poświęconym ewakuacji nie zawarto żadnych informacji o
wymaganiach dla dźwiękowych systemów ostrzegawczych, jakich stosowanie
nakazuje Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z
dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków,
innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. 2006 nr 80 poz. 563).
Dalsze ignorowanie tego obowiązku przez Rząd będzie nie tylko
skutkować problemem z odbiorem terminali lotniczych, ale i
niemożliwością budowy bezpiecznych hoteli, dokonywania przebudów
dworców kolejowych na Euro 2012, itp.
Można zrozumieć to, że prawo budowlane nie służy rozwojowi dziedziny,
ale bynajmniej nie powinno służyć technologicznemu uwstecznianiu,
blokowaniu poszukiwania tańszych i mniej energochłonnych technologii
przy jednoczesnej możliwości uzyskania znacznie wyższych wskaźników
izolacyjności akustycznej.
Dalszy brak traktowania akustyki w architekturze jako branży
budowlanej w kolejnych ministerstwach ds. budownictwa skutkuje
tworzeniem nieprzejrzystych aktów prawnych pozwalających na wielość
interpretacji. Zapisy działu IX od lat nie przystają ani do potrzeb
jakości użytkowej budynków, ani poprawności prowadzenia procesu
inwestycyjnego, czy aktualnego stanu wiedzy technicznej z zakresu
akustyki w architekturze.
Opracował
mgr inż. wibroakustyk Jacek Danielewski
FABRYKA CISZY
www.akustyka.pl